:: INFÓRMATE dende a Galiza ::

A ONU e os fabricantes de ordenadores buscan que facer coa montaña de lixo

Archivado en Información (Kit do cidadán crítico) • Fecha: 08-03-2007 09:41

Julio César Rivas (EFE)

Nun mundo que cada vez depende máis de electrodomésticos e ordenadores, o lixo electrónico converteuse nun quebradizo de cabeza que gobernos, empresas e organizacións non gobernamentais queren atallar.

Aqueles que tiveron que levantar un computador de sobremesa nalgunha ocasión saben que non é precisamente un produto lixeiro. Pero o que probablemente non saben é que de feito un computador supón un peso igual que o dun vehículo SUV ou un rinoceronte, 1.800 quilos.

¿Sorprendido?. A Universidade das Nacións Unidas (UNU) e o investigador alemán Ruediger Kuehr calcularon o peso en 2004 e chegaron a esta reveladora conclusión.

No libro 'Computers and the Environment' ('Ordenadores e o medio ambiente'), Kuehr sinalou que a fabricación dun computador de sobremesa cunha pantalla plana de 17 polgadas necesita de polo menos 240 quilos de combustibles, 22 quilos de produtos químicos e 1.500 quilos de auga. En total, 1,8 toneladas de produtos.

O uso de recursos no sector electrónico é só parte do problema. A outra cara é a xestión das crecentes montañas de desperdicios electrónicos, un problema que pasou de afectar a Europa ou EEUU a ser un dos cancros ambientais sobre todo de China, pero tamén de Paquistán ou a India.

O lixo electrónico dispárase

A Axencia Europea do Medio Ambiente calcula que o volume de 'e-lixo' aumenta tres veces máis rapidamente que outras formas de lixo municipal ata o punto de que o volume total pronto será de 40 millóns de toneladas métricas, suficiente para encher unha fila de camións que percorrería a metade da circunferencia da Terra.

Para atallar o problema, a UNU, o Programa de Medio Ambiente da ONU, a Axencia de Protección Ambiental de EEUU (EPA), universidades dos cinco continentes e empresas como Dell, Microsoft, Hewlett Packard (HP) ou Philips uníronse na iniciativa 'Solucionar o Problema de E-Lixo' (StEP, polas súas siglas en inglés). O sector empresarial xa dera algúns pasos neste camiño.

StEP pretende estandarizar os procesos de reciclaxe globalmente para recuperar os compoñentes máis valiosos do lixo electrónico, estender a vida dos produtos e harmonizar as lexislacións e políticas.

Neste sentido, Klaus Hieronymi, xestor ambiental de HP en Europa, declarou que un dos maiores problemas para a reciclaxe de 'e-lixo' é a falta dunha lexislación homoxénea.

Decenas de leis diferentes

Cada país ten diferentes obxectivos, medidas, mecanismos, ata dentro da Unión Europea, o que en poucos anos obrigará a unha empresa como a HP a enfrontarse case cun centenar de leis en todo o mundo, dixo Hieronymi.

O experto cifrou nun millón de euros anuais os custos administrativos para HP da existencia en Europa de case unha trintena de leis distintas para tratar a e-lixo. Por iso, as empresas do sector están a favor da homoxeneización das leis e regulamentos.

O outro factor é que para a produción de electrodomésticos e computadores utilízanse metais preciosos, como o ouro ou a prata. Pero a crecente demanda doutros metais estaos convertendo en materiais de extremo valor.

Materiais como o indio, o rutenio ou o bismuto viron multiplicar o seu prezo

É o caso do indio, que se utiliza en máis de 1.000 millóns de produtos cada ano, desde pantallas planas a teléfonos celulares. Nos pasados cinco anos, os prezos do indio multiplicáronse por seis e na actualidade é máis caro que a prata.

Aínda así, a reciclaxe de indio só se realiza nun puñado de instalacións en Bélxica, Estados Unidos e Xapón, país onde a través da reciclaxe obtense case a metade das súas necesidades dese material.

Igual sucede co bismuto, utilizado en soldaduras para evitar o uso de chumbo que duplicou os seus prezos desde 2005 e o rutenio, utilizado en resistencias e discos duros, cuxo valor multiplicouse por sete desde principios de 2006.

Pero chegar ao obxectivo final de StEP é un proceso complexo que requirirá medidas lexislativas, educación dos consumidores e cambios na industria.

Kuehr sinala, por exemplo, que os fabricantes veranse obrigados a redeseñar os seus produtos para que poidan ser máis fáciles de reciclar e póidanse recuperar mellor os materiais valiosos ou tóxicos.

Fonte: La ONU y los fabricantes de ordenadores buscan qué hacer con la montaña de basura