:: INFÓRMATE dende a Galiza ::

As Sociedades Xestoras de Dereitos de Autor esixen ser instituidas como “censores” da Sociedade da Información

Archivado en Propiedade Intelectual • Fecha: 16-01-2007 10:01

Internautas e xuristas tratando de protexer o dereito á liberdade de expresión e o respecto das garantías constitucionais tamén para a Rede, mentres as Sociedades Xestoras de Dereitos de Autor esixen ser instituídas como “censores” da Sociedade da Información.

En resposta á consulta pública suscitada polo Consello Asesor das Telecomunicacións e da Sociedade da Información (CATSI), sobre o borrador do Anteproxecto da Lei de Impulso da Sociedade da Información (para a reforma da LSSI), o pasado mes de setembro as Sociedades Xestoras de Dereitos de Autor presentaron as súas alegacións tratando de impulsar a Sociedade da Información, e en resumo, esixen capacidade e criterio propio para controlar e censurar páxinas web.

Grazas ao señor do copyright

O listado de propostas ao lexislador, comeza suxerindo que o artigo 8 da LSSI non limite a asignación de competencias aos órganos administrativos, senón que se faga unha referencia máis ampla utilizando o concepto de “órgano competente” para a adopción de restriccións ás prestacións de servizos intracomunitarios. Isto, certamente é conciliador, pois remite a competencias xa asignadas con anterioridade e sobre as que en principio non cabería discusión. Agora ben, a propia indeterminación deste concepto provoca certa desconfianza sobre as súas bondades, e así, as seguintes propostas do texto veñen confirmar unha vez máis que as ideas das Sociedades Xestoras de Dereitos de Autor para “mellorar” a LSSI, en realidade sono para incrementar as súas competencias, neste caso para potenciar vixilancia e control sobre a Sociedade da Información.

Segundo as súas formulacións, a LSSI debe recoller expresamente que tamén eles son parte dos “órganos competentes” para adoptar medidas restrictivas, pretenden que os medios propios de policía, administración e xustiza, póñanse sen trabas ao seu alcance e arbitrio, aínda que iso si, só cando se trate de actuar para a protección dos dereitos de propiedade intelectual. Pretenden fiscalizar libremente as páxinas web, sobre todo se facilitan os intercambios P2P, cercenando a liberdade de expresión sen orde xudicial, pero, ¿que será o seguinte? ¿Interceptar as comunicacións? Non hai que esquecer que o P2P tan só é un sistema de comunicación, de intercambio de datos, protexido por outro dereito fundamental de igual entidade que a liberdade de expresión, é o dereito ao segredo das comunicacións

De impoñerse este criterio, a LSSI estaría abrindo un entorno de ciencia ficción difícil de superar, porque neste momento entendemos que, no que respecta ás leis e a súa aplicación pola xustiza (sexa en Internet sexa fora dela), resulta moi complicado encaixar que alguén poida “tomarse a xustiza pola súa man” sen necesidade de acudir a un xuíz. Esta dedución podería parecer precipitada polo absurdo das súas consecuencias nun Estado constitucional e democrático, pero non, realmente cada unha das propostas suscitadas continúa esta liña de pensamento e confirma o anterior predispoñendo ademais a gravidade dos seus efectos.

Para lograr os seus obxectivos as Sociedades Xestoras de Dereitos de Autor, propoñen en xeral un procedemento áxil e efectivo de “notificación e retirada” de contidos, polo que os lexítimos titulares dos dereitos de propiedade intelectual (ou no seu caso, os seus legais representantes) poidan poñerse en contacto cos prestadores de servizos para impedir a vulneración dos seus dereitos, bastando comunicalo sen máis, sen necesidade de que un órgano xurisdiccional declare previamente a súa ilicitude. É dicir, dous máis dous son catro e isto significa que queren que cando un órgano competente na protección dos dereitos de autor, coñeza, ou lle comunique o propio afectado, a existencia contidos ilícitos (civís ou penais) na Rede, poida inmediatamente ordenar a súa suspensión, bloqueo ou secuestro sen necesidade de poñer en marcha a engorrosa e lenta actividade xudicial.

Xustifican o seu “razoamento” sinalando que o principal para detectar e combater ilícitos en Internet é a premura. Así, aceptan que deba darse a circunstancia de que o prestador de servizos teña coñecemento “efectivo” de que existen os contidos, pero menosprezan a segunda parte, o coñecemento da súa ilicitude e a procedencia de retiralos, e déixana directamente ao “bo criterio” do suposto afectado. Explican que cando se teña coñecemento “suficiente” de feitos que indiquen “claramente” a existencia dunha infracción, débese actuar con prontitude para retirar os datos ou facer imposible o acceso a eles. Este sistema sería sen dúbida moi rápido, tanto, que levalo a cabo implicaría a imposibilidade de harmonizar o termo “prontitude” con “coñecemento suficiente” e “feitos que indiquen claramente”, sobre todo se temos en conta que non haberá un xuíz para decidir, e estimar se no seu caso é ou non proporcionado violar o dereito fundamental á liberdade de expresión.

Debería preocuparnos ver como estas “suxestións lexislativas” descentran o sentido ético da proporcionalidade, para ceder ante as presións de determinados intereses máis propios do antigo réxime (en concreto para a represión da liberdade de expresión) que do actual.

Queren convencernos - ao lexislador- de que os dereitos de autor son un mundo aparte, unha realidade distinta e preferente que require especiais coidados máis aló do constitucionalmente esixible e ponderable en relación co resto de dereitos con que convive. E así se manifesta cando tratan de incluílos entre as situacións de especial e específico tratamento que destaca a Directiva 200/31/CE, relativa a determinados aspectos xurídicos dos servizos da sociedade da información, en particular o comercio electrónico no mercado interior, é dicir, a protección da mocidade e os menores, a seguridade de Estado e defensa nacional, a saúde pública, a dignidade da persoa, etc.

Á vista do exposto e doutros patróns de esixencias similares xa existentes, debemos facer saltar a alarma, pois poderían multiplicarse degradantes situacións como as que xa suscita o noso Código Penal, por exemplo, que sexa máis protexido o dereito de autor que os dereitos dos menores. Unha somera comparativa entre os artigos 186 e 270 móstranos que a sanción penal prevista para o suposto dunha distribución de DVDs orixinais de pornografía entre menores de idade, é inferior nun ano de prisión, á prevista para o suposto de distribuír DVDs piratas (poñamos da película "Buscando a Nemo") ao “lucrativo” prezo de 5 céntimos. ¿Que se protexe e quen impón os límites?

Parece que para as Sociedades Xestoras dos Dereitos de Autor en España, todas as liberdades e dereitos que recolle a Constitución son menores e ata incompatibles coa protección dos dereitos de propiedade intelectual, e obstaculizan o seu exercicio, son especialmente molestos o dereito á liberdade de expresión, o dereito ao segredo das comunicacións e o dereito a un proceso xusto.

Fonte: Las Sociedades Gestoras de Derechos de Autor exigen ser instituidas como 'censores' de la Sociedad de la Información

Asociación de Internautas