Confesións dun soldado israelí
Archivado en Información (Kit do cidadán crítico) • Fecha: 27-07-2006 12:34
Hernán Zin
Comezan a xurdir na sociedade israelí as primeiras voces contra a guerra. O domingo, unha marcha en Tel Aviv para pedir o final dos bombardeos en Gaza e o Líbano. Hoxe, unha noticia que conmocionou á opinión pública: o sarxento Itzik Shabbat anunciou que se negaba a participar na ofensiva contra Beirut: “Fágoo para opoñerme a esta tolemia e para romper coa ilusión de que todos estamos a favor desta guerra innecesaria baseada en mentiras”, afirmou este mozo reservista de 28 anos que vive en Sderot, cidade próxima a Gaza na que adoitan caer os mísiles Qassam de Hamás. Achégase a hora do regreso a Gaza. Apuro as últimas entrevistas en Jerusalén. Nun café de Jaffa Road, atópome con Yehuda Shaul, fundador da ONG Breaking the silence (Rompendo o silencio).
Confesións dun soldado israelí: "Tratamos aos palestinos como a animais"
“Todo é unha tolemia: a ocupación, a forma inhumana en que tratamos aos palestinos”, dime. “En Israel entras ao Exército con 18 anos porque queres loitar contra o inimigo do teu país, porque queres deixar a túa marca na historia, e fas o que che din, sen pensar. E alí todo axúdache para que non penses. Misións que cumprir, ordes que seguir”
“E non ves aos palestinos como seres humanos, velos como animais. Entras á súa casa durante a noite, os espertas, grítaslles, as mulleres alí, os homes alí, e rompes todo. Son cousas que non farías aquí en Israel, pero as fas alí. E, para poder facelo, negas a realidade. É a única forma. Creas entre ti e a realidade un muro de silencio”.
“Póñoche outro exemplo: se atopas na noite un paquete sospeitoso que pode ser unha bomba, chamas ao primeiro mohamed que atopas na rúa e dislle que o abra. Poderías chamar a un experto que o desactivase, tardaría dez minutos en vir, pero mellor facer que un palestino se xogue a vida, xa que para ti é o mesmo, non o ves como un ser humano. Eu facía iso cos meus soldados en Hebrón".
“E tamén en Nablus, cando quería entrar a unha casa, se pensaba que podía haber unha bomba trampa, collía ao mohamed de quenda e obrigábao a que abrise a porta. É parte da rutina do exército: usar aos palestinos como escudos humanos”.
“O mesmo cando estás nun check point, obrígalos esperar moito máis dos necesario, ás veces durante horas, e colles a un palestino ao azar e dáslle unha malleira, de cada quince ou vinte que pasan, para que o resto teña medo e estea tranquilo. Só así, ti que estás con catro soldados máis os dominas a eles que son miles”.
“E cando entras a Gaza co carro de combate e ves un coche novo, aínda que teñas espazo na estrada, pasas por encima. E tamén disparas aos tanques de auga. Para meterlles medo, para que che respecten, porque esa é a lóxica do que nos ensinan aos soldados israelís”.
“Ademais, es novo e empezas a gozar dese poder, de que a xente faga todo o que lles digas. É como un vídeo xogo. Estás nun check point no medio da ruta, tes a vinte coches esperando, e con só mover o dedo fan o que ti queiras. Xogas con eles. Falos avanzar, retroceder. Vólvelos tolos. Tes 18 anos e séntesche poderoso”.
“Tres meses antes de abandonar o exército, dirixía unha unidade en Hebrón, fixera unha boa carreira, así que tiña tempo libre. Unha mañá mireime ante o espello e comprendín que todo aquilo era un erro e souben que non podería seguir adiante coa miña vida se non facía algo. Por iso, apenas saín, xunto aos soldados da miña unidade, montamos unha exposición coas nosas fotos, chámase Traer Hebrón a Tel Aviv”.
“Caeu como unha bomba na sociedade. Viñeron parlamentarios, xornalistas. Pasaron sete mil persoas. Entón creamos Breaking the silence, onde damos espazo para que os soldados conten os abusos que cometen sistematicamente. Máis de 350 fixérono. Agora temos exposicións e vídeos en Europa, en Israel”.
“Algunha xente di que son casos illados. As nais din: o meu fillo, que está agora no exército é bo, non fai estas cousas, isto só o fan os soldados beduínos ou os etíopes. Pero non é certo. Todos facémolas, porque é a lóxica da ocupación israelí: aterrorizar aos palestinos”.
“Os check points non serven para deter aos palestinos de entrar a Israel, é para que a realidade non entre a Israel. Porque esta é unha sociedade de soldados, todos pasamos polo exército tres anos cando somos novos e logo un mes ao ano. E todos facemos iso. Por iso existe o muro de silencio, de negación, porque todos somos responsables e non o queremos admitir”.
“Eles son as vítimas, nós os victimarios. Pero como victimarios, tamén pagamos un prezo. Esta é unha sociedade que non se anima a mirar aos ollos á verdade, aos seus propios actos. É unha sociedade, como consecuencia, moralmente doente”.
Hernán Zin
Confesións dun soldado israelí 2: "Apetecíanos ver o Mundial"
Sigo en Gaza, onde a situación tras varios días de incursións no campo de refuxiados da o Maghazi, que provocaron 17 mortos, parece haberse estabilizado.
Quedei pensando na conversación que mantiven con Yehuda Shaul. Mostroume o reverso do que vexo aquí cada día, a outra cara. Agora, cando un palestino se queixa da brutalidade dos soldados israelís, dalgunha forma chego a comprender de que é consecuencia, polo menos a nivel estratéxico, táctico, porque aínda non logro albiscar as causas de tanto afán por destruír, por causar dano, por humillar, someter e negar ao outro.
- ¿Por que os soldados vos facedes esa clase de fotos, non o entendo?
- Sucede en todos os exércitos de ocupación, como coas fotos de Abu Graib. É unha forma que teñen os soldados de levarse un trofeo, un recordo do que fixeron e polo que están orgullosos. Se matan a un palestino, póñense unha marca no fusil. E, se teñen unha cámara a man, fanse unha foto como unha especie de “souvenir”. Como na película sobre Vietnam, A delgada liña vermella, na que hai un soldado que vai gardando nunha bolsa os dentes dos inimigos aos que mata. É o mesmo.
- Unha das fotos está retocada con Photopshop. ¿Por que?
- Algúns, que non se puideron facer fotos para mostrar algo aos seus amigos, collen as que fixeron os seus compañeiros e póñense a eles mesmos con Photoshop. Nesta foto, como ves, que foi sacada en Gaza, tamén agregaron unhas granadas e un fusil para dar maior aspecto de fereza ao palestino asasinado, para que a súa fazaña pareza mellor.
- ¿Pero non ven no palestino ao que matan a unha persoa, non chegan a albiscar o seu sufrimento, o da súa familia e amigos, polo menos a súa dignidade, como home morto?
- Desde a visión dun civil, claro que isto é unha barbaridade, unha salvaxada, pero non desde a lóxica dun soldado do exército israelí, un exército de ocupación, que sistematicamente aterroriza á poboación civil palestina, xa sexan mulleres, anciáns ou nenos. Para os soldados isto é o máis natural do mundo.
- O outro día faláchesme do sistema de operación chamado o verme. ¿Poderíasme dar máis detalle?
- O militar que inventou iso é un xenio, deberían darlle o premio Novel, realmente. Como o exército israelí actúa nunha zona urbana, e os campos de refuxiados e pobos palestinos teñen rúas estreitas, resulta moi arriscado avanzar abertamente, por esas rúas, xa que en calquera momento téndenche unha emboscada. Así que, o que fas é entrar a unha casa por algún muro externo e logo vas pasando de vivenda en vivenda, facendo buraco tras buraco.
- ¿Non importa que haxa nenos, mulleres ou anciáns, do outro lado? ¿Non hai forma de sabelo, de avisarlles?
- Non, porque che poden tender unha trampa. Así que o que fas é detonar a parede e logo a destrúes a marteladas sen importarche quen estea do outro lado. En Nablus, percorremos toda a cidade co verme. Creo que non deixamos unha soa casa sen furar. Moitas veces atopeime con persoas mortas do outro lado, ou con bebés ou anciáns que se salvaron por milímetros de morrer.
- Nas semanas que levo aquí decenas de palestinos dixéronme mesmo: As nosas vidas non teñen valor en comparación coas dos israelís.
- É certo, para os soldados o palestino é como un obxecto, é alguén ao que deben aterrorizar ou matar, sen ningunha outra consideración. Cóntoche unha anécdota, durante o Mundial queriamos ver a televisión, xa que era a final. Así que en Hebrón entramos á primeira casa que atopamos, metemos a toda a familia nunha habitación e logo vimos o partido. ¿Cres que alguén dixo algo ou tivo remordementos de conciencia? Ao contrario, pasámonolo moi ben, ata nos comemos a cea da familia.
Hernán Zin
Confesiones de un soldado israelí: Tratamos a los palestinos como a animales
Confesiones de un soldado israelí 2: Nos apetecía ver el mundial
20 minutos
Referencias (URL para referencias)
Comentarios
-
A verdade que cada día me sorprende máis o tempo que se tarde en actuar nesta nova guerra causada por Israel. Os intereses económicos (que penso que debe ser o único que coma sempre importa) deben ser moi altos ou as potencias implicadas deben estar a amasar cartos cousa boa. Acabo de estar fai uns días en Portugal e o país anda a pensar en enviar tropas ó Libano. A verdade que onte quedei un pouco preplexa porque a ONU vai seguir agardando. ¿Agardando a que?¿Cantos mortos máis fan falla?
Nunca entendín as guerras e nunca entendereis ós Israelís. Ë tan sinxelo como plantexarte de que lado estas se o teu veciño decidise que estaba moi ben ampliar a súa cociña entrando a través do teu salón e amurallando...o demandarías e iría ó cárcere. ¿Que máis necesita a ONU para actuar?
E mais con estas declaración tan apaixonantes...
Agora estou demasiado anoxada para seguir porque só diría barbaridades. En fin, ogallá esto dure pouco.Greenleaves — 27-07-2006 13:46:25
-
A primeira vítima da guerra é sempre a palabra. A mentira é a única posibilidade de xustificar este tipo de barbaries. O incríble é que moitas veces hai xente que cre mentiras que sabe que o son ¿? . Sí, ainda que parece contraditorio. ¿Quén cría que había armas de destrucción masiva en Irak realmente operativas? ¿quén cre que o asasinato de catro embaixadores da ONU no Líbano foi fortuíta e non deliberada? ¿quén cre que a única defensa posible é fomentar un odio permanente nunha poboación que é humillada diariamente?
E últimamente a premisa de unha mentira repetida mil veces ao final tórnase en verdade é aplicada sistemáticamente pola maior parte dos líderes mundiais (algúns máis que outros).
Hai que destapar as verdades e acabar cos mentirosos. Nunca está xustificada, non se pode permitir que sigamos governados por xente para a que non existe nin verdade nin mentira senón afirmacións que convén dicir en cada momento (sexan certas ou non).
O Estado de Israel, hoxe en día, vive nunha permanente mentira, nunha negación sistemática da realidade, nunha xustificación do inxustificable. Esperemos que as voces disidentes da súa política de destrucción e morte, que xorden con dificultades dentro do propio país, se escoiten cada vez máis forte e acaden un cambio de rumbo absolutamente necesario. Contan co meu apoio. Mentres isto non pase, é necesario parar os pes á súa maquinaria militar asasina, nada xustifica a nosa pasividade.Birnarem — 28-07-2006 10:50:31
Comentar
Esta obra está baixo unha licencia de Creative Commons.