:: INFÓRMATE dende a Galiza ::

Os medios de comunicación tamén van á guerra

Archivado en Información (Kit do cidadán crítico) • Fecha: 01-06-2006 11:55

Koldo

E refírome a eses grandes medios, a esas importantes cadeas que presumen de manexarse con pulcra obxectividade; que din exercer a loable misión de informar no máis estrito apego á decencia, á verdade; que se teñen por profesionais serios e honestos; e que din realizar un xornalismo “independente” que con ninguén se casa e que a todos atende.

Eses grandes medios de comunicación que alardean de sentidos e os revelan insensibles, presumen de sagaces e descóbrense cándidos, gábanse de atrevidos e terminan por confesarse cautos, non cren, porque non as practican, as virtudes que aseguran propias.

Con independencia dos erros que se apresuren a recoñecer, de erros polos que pidan perdón aos seus abonados e clientes, nada na súa actitude confirma un cambio de conduta, un novo enfoque, outro punto de vista. Moi ao contrario, insisten nas mesmas prácticas polas que se lamentan.

E é que non se trata dun problema moral ou ético, da urxente corrección dun criterio errado, dunha liña de traballo inexacta, non é un problema de comprensión. Os grandes medios de comunicación son parte do negocio e, como accionistas, tamén van á guerra.

Cada vez que un helicóptero estadounidense é derribado en Iraq ou Afganistán, e os medios dan por boa a versión do “accidente”, están cumprindo co seu deber de minimizar a belixerancia da resistencia.

Cada vez que un vehículo blindado estadounidense é destruído pola resistencia dalgún dos pobos ocupados, e os medios aseguran descoñecer as causas do sinistro, están cumprindo co seu deber de ocultar os danos.

Cada vez que unha familia en Faluya ou Kabul é masacrada na súa propia casa polos marines, e os medios apoian a versión do “enfrontamento”, están cumprindo co seu deber de facer comprensibles os desmandes.

Cada vez que un avión estadounidense deixa caer un mísil sobre unha voda serbia ou unha caravana kosovar, ou a canle Al Jazeera ou a embaixada chinesa e os medios resaltan a versión do “popular tumulto”, do “lamentable erro”, da “falta dun mapa”, están cumprindo co seu deber de exonerar as culpas e xustificar aos culpables.

Cada vez que confunden pícaros con insurxentes, pedras con fusís, loitas con matanzas, están cumprindo co seu deber de enmarañar criterios.

Cada vez que os medios improvisan as historias de sacrificados heroes, xestas asombrosas de esforzados soldados pola causa da liberdade e a democracia, cumpren co seu deber de transferir a súa pinta de ramplón patrioterismo ás venas da ignorancia xeral.

Cada vez que os medios repiten os conceptos postos ao seu servizo, como danos colaterais ou bombardeos de rutina ou guerras preventivas, están cumprindo co seu deber de sosegar conciencias e adxectivar o crime con eufemismos novos.

Cada vez que os medios xogan á prestidixitación coa crónica do día, e sacan da chistera famosas agonías mentres desaparecen cemiterios; e descobren os ecos e silencian as voces, cumpren co seu deber de restaurar orde e pensamento.

Cada vez que critican en Chávez o que en Uribe é graza, e censuran a Fidel polo que a Bush aplauden, e bendín en Montenegro o que en Euskadi é anatema, os medios cumpren co seu deber de desvirtuar a lóxica e a historia.

Cando distinguen entre activistas propios ou terroristas alleos, entre artefactos propios ou bombas alleas, entre accións propias ou atentados alleos, entre resolucións que se cumpren ou resolucións que se ignoran, entre eleccións boas ou eleccións palestinas, entre a oportunidade do negocio ou o falta de respecto da expropiación, entre a contorna duns e o congreso doutros, entre o comercio dos meus e o tráfico dos seus, entre as miñas vítimas e as súas baixas, os medios cumpren co seu deber de confundir.

Cando chaman ao espolio, operación; retención ao secuestro, maltrato á tortura; cando en lugar de crime ecolóxico falan de desenvolvemento sostido e sustentable; cando a destrución do planeta defínena como progreso, tamén están os medios cumprindo co seu deber de desinformar.

E cando as consecuencias deste caos xeral en que hoxe axítase o mundo, con migracións masivas de desherdados cara aos grandes centros de poder, sen orde internacional algún que abra paso á razón e ao dereito, onde mata a anemia e o colesterol pero mata, sobre todo, a ignorancia e a codiza, chegan, finalmente, á primeira páxina, ao primeiro noticiero, á primeira emisión, os medios cumpren co seu deber e sentencian: “foi un erro, foi un accidente”.

Koldo

Los medios de comunicación también van a la guerra

Rebelión