The Grillo
Levo 16 anos dedicado á música, coa miña guitarra ao lombo, compoñendo e tocando sen parar, e ¿que me deron as discográficas a cambio? A primeira coa que estiven Fonomusic, sacou o disco e nunca o puxo á venda, era imposible atopalo nas tendas, ¿alguén o entende?, ah! pero ten o 50% das miñas cancións, aínda que non sei para que, ben si o sei, é un número de lotería, por se co meu esforzo e traballo posterior sóalles a frauta algún día?.
“Hay que volver empezar”, tema que compuxen para o disco en axuda das mulleres maltratadas, o productor pídeme un 15% dos meus dereitos, a Fundación Autor que era quen editaba o disco pídeme outro 15% ?¿?¿ ¿unha fundación con ánimo de lucro?
Sony Atv, adiántame 6.000 € a cambio de 25 cancións, vale fun un idiota por aceptalo, pero eu en realidade non pensaba nos cartos, pensaba en que unha editorial como Sony podería dar a coñecerme como autor, ter oportunidade de compoñer para moitos máis artistas, e en definitiva de poder ter un carreira na música. Resultado: nin unha canción colocada por eles, pero dúas colocadas por min que obrigatoriamente pertencíanlles por contrato, “Thinking out of the box” e “How verso are you?”, ambas anuncios de TV, e “How verso” single do disco de “Vargas Blues Band”. Balance máis que positivo para eles, para min, renunciei a unha porcentaxe elevada da miña canción sen que eles fagan nada para xustificalo.
E podería seguir moito máis, pero ¿para que?.. ¿¿¿rancoroso eu??? ¿¿¿Doído??? non home non ¿de que? e a SGAE que sempre me paga con 6 meses de atraso, que para cando chega o diñeiro xa estou morto de fame, que me cobra un 12% por gastos de administración e piratería, pero ¿¿¿que administración???, se para dúas cancións que teñen que buscar, equivócanse e cómense un campaña enteira en A3 e T5 de anuncios, e eu detrás perseguíndolles, e perseguindo tamén á editorial que tampouco se decataron de que estamos todos perdendo diñeiro, pero como se van a decatar... ¿quen son eu como autor para eles fronte a todos eses grandes, o do aserejé, o do pita do? eses se que recadan, e a eses se que deberían cobrarlles un 12%, isto debería de ser como facenda, máis recadas, máis traballo dás, máis gastos de administración.
E entón aparecen as P2P ¿e? pois que pensas. Ben dado que o da discográfica sácame o disco e non o pon á venda, o da editorial quédase coa metade de todo e gárdao no caixón e a SGAE pouco me vai a poder dar polo mencionado anteriormente, ¡isto soa ben! de súpeto de vez teño acceso pola face a comunicarme con millóns de persoas, de que coñezan a miña música, de que gocen as miñas cancións, e quen sabe ata de que veñan a verme en directo porque lles soe o do “grillo” a algo máis que a un asqueroso insecto.
¡Ah! e como consumidor de PM agora non a cago gastándome 16 € nun disco do que me gustaba realmente moito unha canción pero que de súpeto o resto do disco era lixo, e ademais teño acceso a máis música, antes érame imposible comprarme máis de dous discos ao mes, agora podo escoitalo todo e elixir o que realmente me gusta.
Claro e aquí vén o problema. De súpeto baixan as vendas, o mundo da música vai fatal non se poden fichar artistas novos. Ben a realidade é que eu levo escoitando que non é un bo momento e que non poden fichar artistas novos 16 anos.
E pregúntome, pero entón cando me copiaba cintas, ¿¿¿non había crise musical??? Eu recordo que descubrín a Springsteen a través da cinta dun amigo meu, agora teño a súa discografía enteira comprada na miña estantería.
A venda de cintas virxes caían en picado fronte ao cd ¿porqué? porque os cd unidos aos ordenadores estábanse convertendo nun instrumento común na maioría de fogares, eran parte do desenvolvemento tecnolóxico do noso país e gravar discos era moito máis fácil.
Se vos fixades as cintas vendían 55.600.000 unidades mentres que o cd aspiraba a vender 67.000.000 de unidades, é dicir aínda así no ano 94, había 55.600.000 posibilidades para facer P2P e ¿que é o que sucede coas vendas dos discos?, que as vendas soben e soben e soben ata tocar teito no 2001.
De feito se vos fixades, no 2001 ten a cifra é máis alta sumando cintas e discos, chegamos a 82.800.000 unidades, ¿e que sucede? pois que a industria ten o seu record en vendas. ¡Miúda casualidade! Con isto non pretendo dicir a máis discos virxes vendidos máis discos orixinais vendidos, pero desde logo non parece que poida ser unha causa convincente da falta de vendas como para que a SGAE cóbrenos a todos un canon.
Algún pode pensar, pero home ti cala, que ti es artista e benefícianche. Si pero tamén son usuario, e esta non é un forma de solucionar o problema, é unha forma de enfrontar ao noso público contra nós, de facerlles perder o respecto aos dereitos de autor, de xustificar "eu compro no top manta porque o merecen". En que relación de mercado enténdese que o consumidor estea enfrontado á empresa que lle vende os produtos. ¿Como vai ser fructífera unha relación na cal todos os usuarios parecen odiar ás discográficas e á SGAE principais intermediarios entre eles e o artista?
¿Que pasa no 2000? Empeza o Napster, ben en realidade empeza no 99 pero o 2000 é o seu maior auxe, o seu momento de gloria, pero as vendas mantéñense, de feito é o mellor ano para a industria e non só iso, senón que o seguinte tamén, o 2001 repítese e mellora o éxito, e iso que Napster alcanzou o seu pico con 13,6 millóns de usuarios cara a febreiro do ano 2001, é dicir a principios dese ano había moitos xetas baixando música pero se seguían vendendo discos. E non olvidedes dos 82.800.000 cds e cintas vendidos nese ano.
Cara ao 24 de setembro de 2001, Napster chegara practicamente ao seu fin. No 2002 empeza o declive discográfico. Non quero dicir nada, porque á fin e ao cabo logo de Napster viñeron outros, pero ¿son as redes P2P as causantes do descenso discográfico? ¿É esta a única causa atribuíble?
Desde logo o feito de que existan cds virxes non parece facer tanto dano como din, porque cando existían as vendas seguían subindo. ¿Ou son entón as redes P2P? O número de usuarios en España de internet roldaba en xuño do 2005 os 14.500.000, A SGAE fala no seu anuario de 280 millóns de arquivos ilegais descargados en redes P2P en 2004 (a verdade non sei como miden isto) pero supoñendo que un 50% sexa música (porque o outro sexa sexo), e dividímolo polo número de usuarios, falamos de soamente de 20 cancións por usuario. ¿É esta a causa do descenso de vendas?
Entón que é ¿o prezo? Lede este artigo de José Cervera. O artigo fala da relación do prezo coa venta.
A conclusión parece evidente, as redes P2P e as vendas de discos poden ser bos aliados se se sabe un posicionar. E isto non é unha opinión, é un exemplo ocorrido no 2000 e 2001, os prezos baixan un 7,8% respecto de 1999 ano no que a industria seguía subindo as vendas. Paralelamente a demanda estaba subindo, proba diso eran os 13,6 millóns de usuarios e 82.800.000 soportes virxes.
Todo isto non impide que Alejandro Sanz venda máis de 5.000.000 de exemplares do Alma ao Aire en todo o mundo.
O prezo é entón un factor que inflúe notablemente. As redes P2P poden ser un beneficio ou unha perda dependendo de como se aproveiten. (Senón mirade o que fai Dysney)
O que están poñendo de manifesto as redes P2P é o crecemento dun público que demanda máis música nestes momentos, fomentada agora pola velocidade da súa difusión por internet, e a posibilidade que hai de escoitar e coñecer a moitos máis artistas que antes. Pero non porque sexa só libre, senón porque realmente interesa e hai mercado, porque que eu saiba, a xente báixase mp3, non documentais da 2, se fose así seguro que habería un listo que xa os estaría vendendo por 6 € con Dolby 5.1 Surround e un DVD co como se fixo. De feito o que se baixa maioritariamente é mp3 e sexo, pero abofé o sexo é cousa a parte.
Antes uns dos problemas das discográficas era dar a coñecer ao artista, agora coñéceo todo o mundo, e non só a ese, tamén aos rariños, ( a The Grillo visitáronlle xa 70.000 persoas).
Así que parece que unha das cousas que temos que empezar a facer é poñer o disco a un prezo competitivo, pensar en que se pode ofrecer máis e que de valor fronte a unha copia en mp3 para que á xente merézalle a pena compralo. E sobre todo temos que educar ao consumidor e tratarlle con respecto, non enfrontarnos con el. Parece que no momento en que subscribes un contrato de ADSL, pases a formar parte do barco dos piratas. E todo isto só crea animadversión contra a compra dun disco orixinal.
Agora véndense menos discos. Este é un feito evidente, pero non parece que sexa pola piratería. Evidentemente a venda ilegal hai que condenala e perseguila, pero porque é iso, unha venda ilegal. Pero non aos usuarios P2P. Unha razón pode ser como dixemos anteriormente a subida de prezos que seguiu subindo ata hoxe, ¿que outras máis razóns pode haber? A estratexia de marketing SGAE - Canon - Ministerio de cultura. Todo o que se fixo desde o inicio de internet fomentou o rexeitamento por parte do usuario ao disco orixinal.
Educación. É como o pai que educa a base de golpes e o que educa con razóns, no primeiro caso o fillo acaba rebelándose a el e termina negándolle, no segundo achéganse posturas e o entendemento pode chegar ser unha realidade. Quizais é utópico pensar así, pero imaxino que con outro tipo de achegamento sobre o usuario, este despois de baixar a discografía de 20 artistas, pensaría, ben, por estes 5 se merece a pena comprarme o orixinal que ademais ten un prezo razoable, que inclúe as letras, é unha peza indispensable na miña colección e contribúo economicamente a apoiar ao artista. A realidade, é que o prezo non é razoable, que sabe que o artista diso lévase moi pouco, e que o que está facendo é alimentar a todos aqueles que o critican e métense con el poñéndolle ata multas como o canon.
Un dato importante é o considerable aumento dos concertos nos últimos anos. Isto é unha clara mostra de que hai xente que demanda música e que paga por escoitala. Porque aquí hai un valor engadido que compense o gasto, e a diferenza é que agora o usuario coñece máis música que antes porque está máis accesible, co que está máis predisposto a asistir aos concertos que antes. De aí o crecemento dos festivais e concertos que ao final reverte no artista.
A industria non está tendo en conta o potencial volume de mercado que ten, e que o seu produto coas novas tecnoloxías xa non é tan competitivo como era antes. ¿Que facemos paramos o avance tecnolóxico? ¿Metemos a todos os 14.5 mill de usuarios no cárcere? ¿Ou sabendo que están interesados en música vendémoslles un produto que se adapte ás súas necesidades? ¿Non consiste niso o marketing, coñecer ao teu cliente e ofrecerlle o produto que se adapte ás súas necesidades?
Eu non quedarei indiferente. Actualmente estou difundindo a miña música por internet, non regalándoa senón por intercambio de contactos coa filosofía Un grillo=Unha canción, o día de mañá teño intención de publicar un disco na miña páxina sen intermediarios e cun prezo razoable e retarei aos meus usuarios a compralo e a asistir aos meus concertos. (Chapó por Quique González que vendeu 15.000 discos el soliño).
Oxalá todo vaia como espero e o exemplo do meu éxito en Internet poida axudar a moitos outros.
Un saúdo
The Grillo
Las Redes P2P para los artistas (castellano)
Xerelo — 20-04-2006 10:39:36
Birnarem — 20-04-2006 13:05:04