:: INFÓRMATE dende a Galiza ::

Animando aos Criminais do Clima

Archivado en Ecoloxía • Fecha: 09-11-2005 10:44

A principios deste mes, o New Scientist publicou a sorprendente noticia de que a maior turbeira conxelada do mundo, que comprende un área do tamaño de Francia e Alemaña xuntas, está desxeando. Segundo os investigadores que estiveron estudando a capa de permafrost de Siberia occidental, a turbeira podería expulsar á atmosfera miles de millóns de toneladas de metano, un gas de efecto invernadoiro vinte veces máis potente que o dióxido de carbono. Se isto acontecese, as consecuencias para o sistema climático, e para a humanidade, serían devastadoras (Fred Pearce, "Alerta climática: derrétese Siberia" New Scientist, 13 agosto 2005).

Un dos investigadores do proxecto advertiu dun "desastre ecolóxico irreversible". Outro científico preocupado dixo: "Cando empezamos a interferir nestes sistemas naturais, podemos rematar nunha situación imparable. Non existen freos que poidamos aplicar". (Ian Sample, "O quecemento alcanza o seu punto álxido" The Guardian, 11 de agosto 2005).

Coma resposta, Tony Juniper, director de Amigos da Terra, dixo "Se non tomamos medias moi pronto, poderiamos desencadear un quecemento global, fóra de control, que podería levar a unha devastación social, económica e medioambiental en todo o mundo" (Sample, ibídem).

Pero en apenas un par de días fíxose o silencio máis surrealista. ¿Onde están as declaracións dos gobernos anunciando medidas drásticas en enerxía, comercio, transporte e produción de alimentos?¿Onde están as apaixonadas editoriais nos periódicos? ¿Onde están os urxentes debates en radio e televisión? En ningún sitio. Un só pode chegar á conclusión de que a nosa sociedade está, completamente tola.

A gran devastación causada polo Furacán Katrina, con centos de mortos, é posiblemente un avance do que podemos agardar nun mundo cada vez máis cálido. Aínda que os sucesos extremos "individuais" non se poidan relacionar claramente co cambio climático inducido polo home, expertos no clima auguran que vaia en aumento a severidade e a frecuencia deste tipo sucesos co quecemento climático. De feito, sucesos calamitosos relacionados co clima en 2005, como os incendios en España e Portugal, e as devastadoras inundacións na India, encaixan no modelo do cambio climático inducido polo home.

Un estudo recente publicado en Nature por Kerry Emanuel, experto en climatoloxía do Instituto de Tecnoloxía de Massachussets, dá que pensar seriamente. Emanuel di que os ciclóns tropicais case duplicaron o seu poder dende mediados dos 70, apuntando que isto "debería ser un asunto moi a ter en conta, xa que é unha medida do potencial destrutivo" de tan violentos sucesos.

Aínda que non estea moi claro ata que punto o cambio climático pode estar influíndo en todo isto, os expertos na materia conclúen que "un futuro quecemento podería levar a unha tendencia á alza do potencial destrutivo dos ciclóns tropicais, e - tendo en conta o aumento de poboación nas rexións costeiras - a un incremento substancial das perdas relacionadas cos furacáns no século XXI". (Emanuel "Aumento da destructividade dos ciclóns tropicais nos últimos 30 anos", Nature, número 436, Págs. 686-688, 2 agosto 2005).

En xullo, investigadores do Benfield Hazard Research Center do University College de Londres auguraron unha temporada de furacáns moi activa na zona norte do océano Atlántico. ("A temporada de furacáns será moi tormentosa" informativos na Rede da BBC, xullo 2005 http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/4671535.stm). Desgraciadamente, isto se viu corroborado nos últimos días.

A causa principal, avisou o Académico do Bengfield Center, Mark Saunders, é posiblemente, a inusualmente alta temperatura do mar na rexión. Aínda que a fluctuación da temperatura da superficie do mar nesta parte do océano ten un ciclo natural de 50-60 anos, Saunders cre que o cambio climático podería estar contribuíndo a "outra temporada Atlántica excepcionalmente activa en 2005". Engade, "creo que debemos preguntarnos se, polo menos parte desta actividade non podería ser debida ao quecemento global. Certamente, as temperaturas do mar onde se forman os furacáns alcanzaron as cotas máis altas nestes últimos dous anos"

Unha Década para Salvar ao Planeta

Antes de que aparecese publicado o informe sobre o desxeo do permaxeo no New Scientist xa se sabía que queda moi pouco tempo para previr o caos climático. Un grupo internacional de expertos sobre o clima, codirixido(s) polo antigo ministro de Blair, Stephen Byers, concluíu a principios deste ano que poderiamos alcanzar "o punto sen retorno" en menos dunha década. (Geoffrey Lean, "Apocalipse now: O xénero humano diríxese sonámbulo cara o final da terra" Independent domingo, 6 de febreiro 2005).

As Nacións Unidas estimaron en 2004 que o quecemento global ocasionou na última década case 500.000 mortes, afectou a máis de 2,5 mil millóns de persoas, e xerou perdas económicas de máis de 690 mil millóns de dólares. (Ted Glick, "Precísase: Movemento de Supervivencia Global", Columna do Future Hope, 17 agosto 2005, vía e-mail).

Pero nada disto impediu que os directivos dos medios de comunicación sigan, coma sempre, servindo fielmente á causa dos grandes negocios. Por exemplo, menos de dúas semanas despois de publicarse as impactantes noticias sobre o desxeo do permafrost en Siberia, The Guardian, servidor do liberalismo desfacíase en eloxios por "as boiantes devolucións de impostos ás corporacións" e "a desafiante economía" de EE.UU., e cara un chamamento temerario por "un crecemento máis forte da economía mundial". Isto, aseguraba ao lector, "sería moi benvido en Gran Bretaña". (Leader, "O factor sorte" The Guardian, 22 agosto 2005).

¿Que é toda esta locura? ¿Como pode un editorialista responsable de animar a "un crecemento mundial", que empeore aínda máis a catástrofe climática á que xa nos enfrontamos? Acelerar o monstro devastador global dun "crecemento" económico insostible non sería simplemente temerario, senón que constituiría o maior crime contra a humanidade xamais cometido. Comportarse coma unha animadora dende a banda, como o está facendo The Guardian, é actuar como un accesorio máis nese monstruoso crime.

E todo isto, dende o periódico ao que o director de Amigos da Terra denominou, coma poderán lembrar os seus lectores habituais, "a voz dos progresistas e do pensamento medioambiental responsable, tanto en Gran Bretaña, coma en Europa". (Tony Juniper, citado por Ian Miañes "Esquivando os feitos" The Guardian 24 xaneiro, 2004)

É obvio, para calquera observador racional, que o Guardian é reacio a distanciarse de Tony Blair, dos seus ministros e dos seus conselleiros. Non estaría ben que un periódico desafiase demasiado ao goberno, e ao sistema establecido en xeral, por medo a quedarse sen a súa crucial fonte de "vida", a saber, acceso aos pasillos do poder para conseguir o que se considera "noticia".

De feito, os altos directivos do Guardian, a xunta de directiva do Guardian Media Group plc, están estreitamente ligados ao sistema establecido. Son persoas poderosas e influíntes , coma o seu presidente Paul Myners, quen tamén forma parte da xunta do Banco de New York, Inc., unha das compañías de servizos profesionais máis importantes do mundo; o secretario da compañía Philip Boardman, antigo interventor financeiro de Hickson International, unha gran compañía química; John Bartle CBE, que traballou para Cadbury Schweppes, a gran multinacional de alimentación e bebida, e Sir Robert Phyllis, antigo subdirector xeral da BBC e presidente de ITN. (Xunta Directiva de GMG, http://www.gmgplc.co.uk./gmgplc/aboutus/directors/).

Estes individuos son membros da elite social, política e económica que se beneficia dun sistema capitalista de privilexio e explotación fondamente inxusto. Non é de estrañar que o grupo periodístico que dirixen se resista a desafiar ao seu propio sistema. Charles Lewis, antigo productor do programa de actualidade "60 Minutos" en EE.UU., que renuncio ao seu posto para fundar o Centro para a Integridade Pública, explicouno así:

"Os valores dos medios de información son os mesmos que os da elite, e desexan ferventemente a aprobación das elites. Social, cultural e economicamente pertencen ao mesmo grupo de persoas sobre as que informan" (Cita, Alexander Cockburn e Ken Silverstein "O que non contan os periódicos" The Observer, 26 maio 1996).
Tomemos como exemplo unha entrevista recente a Hilary Benn, (o) secretario de desenvolvemento internacional británico. "Se o primeiro ministro quixese unha vida fácil", dixo Benn ao Guardian, "non elixiría estes dous temas (África e o cambio climático) para o cumio do G8". Sobre o tópico de Blair e o cambio climático, Benn afirmou, presumiblemente sen inmutarse, "(Blair) está comprometido e decidido"
A xulgar pola ausencia de calquera tipo de cuestionamento crítico no artigo publicado, os periodistas do Guardian, entre eles o editor político do periódico, tragáronse o discurso de cabo a rabo e sen parpadear. (Michael White e Patrick Wintour, "Cumbre do G8: Entrevista. "Benn di que o G8 e os líderes dos países africanos deben demostrar o seu compromiso" Guardian, 5 xullo, 2005).

Legar un Planeta Moribundo á Seguinte Xeración

Este servilismo para coa propaganda gobernamental sobre o clima non se limita ao Guardian.

Nunha entrevista no diario derechista Daily Telegraph, Elliot Morley, ministro de medioambiente e cambio climático, dixo que o goberno comprometérase a revisar as súas políticas sobre o clima para finais de ano: "Debemos ter a mente aberta en canto á clase de medidas que debemos tomar e atrevermos a pensar o impensable". Morley dixo: "o meu traballo consiste en considerar novas medidas de aproximación bastante radicais" (Charles Clover "Planéase o racionamento de enerxía para todos", Daily Telegraph, 2 xullo, 2005).

Estes "novos enfoques, bastante radicais" poden incluír tarxetas persoais de racionamento de enerxía. Sen embargo, non se contempla o recorte dos grandes subsidios que anualmente recibe a industria de enerxías fósiles (ver 2ª Parte), para destinalos ao sector de enerxías renovables ou aos sistemas de transporte público. Iso non sería "radical" para o poder establecido e os seus aduladores, simplemente, resulta impensable.

Tamén é impensable a noción de que os nosos lideres prioricen políticas que benefician a uns poucos a expensas da gran maioría. O mensaxe de Downing Street, retransmitido tenazmente incluso polos "mellores" informativos, é que deberiamos alabar a Tony Blair, ou polo menos, aceptar que está velando polos nosos intereses. Desta maneira, un editorial no Financial Estafes dinos: "o primeiro ministro merece o noso recoñecemento por conseguir un progreso significativo nalgúns dos temas máis amplos xamais abordados polo G8, a axúda a África, o cambio climático e o comercio mundial". (Leader, "Agora lidérelos do G8 deben cumprir a súa palabra" Financial Estafes, 9 xullo 2005).

O editor medioambiental do Independent mantén a mesma liña de cordialidade para co sistema nun comentario que cheo de admiración polo traballo do primeiro ministro:

"O tento de Sr. Blair en Gleneables de promover a colaboración cos países en desenvolvemento para abordar o tema do cambio climático, ou, polo menos, iniciar o diálogo, é vital." (Michael McCarthy, "Agardando entre bastidores: os demais lideres que deben dar un salto de xigante polo planeta" Independent, 5 xullo 2005).

Desgraciadamente, como calquera observador racional puido comprobar en Gleneables, o cumio do G8 foi un patético fracaso no que respecta á toma de medidas de actuación significativas sobre o clima. En particular, EE.UU., que nunca ratificou o protocolo de Kyoto, continúa arrastrando os seus pes embadurnados de petróleo. Tearfund, axencia de axuda e desenvolvemento cristiá, subliñou que o "fracaso do G8 para actuar sobre o cambio climático pon en risco a vida de millóns de persoas" (http://www.tearfund.org.uk, noticias, 8 xullo 2005).

O veterano medioambientalista Mayer Hillman amosou a súa "consternación ante o fracaso dos lideres mundiais á hora de conseguir o que os seus cidadáns teñen dereito a agardar deles". Hillman fixo un chamamento a Blair e aos demais lideres mundiais para que subscriban o marco de Contracción e Converxencia do Global Commons Institute, baseado na igualdade do dereito de emisión de gases de efecto invernadoiro per cápita. (Ver páxina web de Global Commons Institute http://www.gci.org.uk).

Hillman, advertiu de que só "unha acción de urxencia... moito máis ambiciosa e con maior amplitude de ollas do que reflexa o comunicado final de Gleneables previrá que entreguen (lideres mundiais) un planeta moribundo á seguinte xeración ("O G8 e o cambio climático: tarxeta de resultado dos integrantes da campaña. http://opendemocracy.net/globalization-G8/climate_reaction_2672.jsp 13 de xullo 2005).

Tráxicamente, pero leal á súa maneira de facer, o cumio do G8 -non só no concernente ao clima, senón tamén no que respecta á axuda, ao comercio e a África- estivo marcada por promesas valeiras e burdos enganos. A realidade da reunión de Gleneables, apunta o historiador Mark Curtis, "é unha parodia da afirmación de Brown e Blair de que os países pobres sexan agora libres de decidir as súas propias políticas." (Curtis, "Como o G8 mentiu ao mundo sobre a axuda", The Guardian, 23 agosto 2005).

Sen embargo, os medios de comunicación convencionais son incapaces de ver a estratexia maquiavélica que hai detrás do "liderato" de Blair. Blair sabe que Irak o expuxo como un dictador cínico e mentiroso sen escrúpulos; África e o cambio climático son claros intentos de establecer o seu fraudulento capital moral. Sabe que a base do seu poder sempre residiu no seu "aparencia" de político culto do chamado espectro de centro-esquerda, mentres actúa ao servizo do poder estatal-corporativo violento e sen escrúpulos. Pero nada é demasiado, non hai nada que colme o vaso para os medios liberais. Sempre se da a Blair outra oportunidade de probar que ten o corazón onde ten que estar.

En ocasións, facilítase espazo nas páxinas de comentario a expertos acreditados, e a científicos distinguidos para expresar as súas preocupacións, sempre e cando estes convidados mantéñanse dentro dos límites do debate aceptable.

Desta maneira, o eminente físico do clima John Houghton, antigo director da Oficina Meteorológica de Gran Bretaña e da Real Comisión para a Contaminación Ambiental, afirma que "Tony Blair amosou unha determinación de ferro" ao tratar o problema da crise climática. Continúa dicindo: "Blair, admirablemente, quere que o G8 vaia máis alá dos seus propios intereses e actúe sobre os problemas máis acuciantes do mundo." (John Houghton, "Collamos ao toro polos cornos. Os principais climatólogos británicos din que unha chapuza do G8 sobre o quecemento global pode ser desastroso" Independent do domingo, 26 xuño 2005).

Desgraciadamente, o "compromiso" e os "logros" do goberno no tema das axudas, de África e do cambio climático son mitos crueis. Como xa se dixo anteriormente, a esperanza do primeiro ministro de "pasar a páxina" de Irak, ó explotar os temas de África e do clima, non é máis que un tento desesperado de distraer a atención dos seus crimes de guerra. Blair cuenta coa axuda de numerosos profesionais dos medios para dita tarefa.

Consideremos a John Rentoul, un dos máis servinlles animadores de Tony Blair nos medios británicos, que supera a súa propia marca de exaltación retórica de altos voos cando proclama do líder británico:

"Non tendo que enfrontarse ao electorado de novo, Blair converteu o seu proxecto de salvar ao planeta do cambio climático nun dos proxectos legados para o seu terceiro mandato" (Rentoul, "G8: o non ter que enfrontarse a ningunha elección colócalle nunha situación privilexiada para salvar ao planeta" The Independent, domingo, 3 xullo 2005)

E, conforme absurdas entrevistas baseadas en editoriais capciosos, conforman insípidas 'noticias', ó consumidor de "medios" fáiselle crer que se "está facendo algo", e que o primeiro ministro está lidiando con gran tenacidade contra a ameaza do cambio climático. Estes son delirios perigosos.

O Independent: ¿O mellor que podemos encontrar?

O Independent, como o Guardian, un periódico con credenciais supostamente progresistas, mencionou nunha editorial recente que "os medios norteamericanos dan moi pouca cobertura ao quecemento global" (Editorial, "O consenso de denegación americano estase desmoronando" 19 de agosto 2005). É verdade. Pero ollemos en casa, á cobertura totalmente inadecuada que se dá do cambio climático nos medios británicos, incluído no Independent.

Unha alabanza efusiva á cobertura que fai o Independent sobre o clima apareceu recentemente nunha carta enviada por un lector de Estados Unidos, quen escribiu:

"O Independent foi unha excepción ao resto. A frecuencia coa que abordades o quecemento global é completamente apropiada tendo en conta a seriedade do problema." (Carta Editorial, "EE.UU. aínda non quere recoñecer o quecemento global" O Independent 20 de agosto 2005)

Un só pode imaxinar a satisfacción que sentiría o editor da páxina de cartas ao editar eses comentarios.

¿É Media Lens demasiado crítica? Dende logo, o Independent aborda o tema do cambio climático con bastante frecuencia, incluso incluíndoo na portada. Pero ollemos o "contido" desta cobertura. En editoriais e noticias, os editores do periódico e as súas periodistas ignoran a insostible natureza do infinito crecemento económico nun planeta finito. Pasan por alto as conexións entre catástrofes climáticas e as dañinas prácticas das corporacións e inversores globais.

¿Onde están as editoriais e as noticias subliñando os continuos esforzos dos grandes negocios para obstruír políticas racionais en enerxía, transporte, produción de alimentos e comercio que tan urxentemente precisamos? ¿Onde están as noticias sobre os billóns que se gastan anualmente os negocios e a industria de relacións públicas en promover o consumo insostible?

¿Onde están as editoriais denunciando o papel activo que ten o goberno británico en toda esta locura, conducindo inexorablemente á humanidade cara ao "punto de non retorno" climático e ao abismo máis alá?¿Por que, no seu lugar, os medios con tanta frecuencia canalizan sen ningunha crítica a propaganda da oficina de prensa de 10 Downing Street sobre o "apaixonado" e "comprometido" que esta Blair para abordar o desafío climático?

A razón, dende logo, é que os medios corporativos son en si mesmos parte do problema, repletos de anuncios, orientados ao consumidor.

Consumismo Derrochador = Nenos Condenados

Se tratásemos o cambio climático de maneira racional, tamén reduciriamos a pobreza mundial. A gran festa do G8 en Gleneagles, e o circo de medios que lles apoia, ignoraron esta verdade perigosa. A New Economics Foundation (NEF), con sé en Londres, de maneira prudente estima que os subsidios mundiais aos combustibles fósiles, pagados a corporacións ricas do bolsillo público, ascenden a 235 mil millóns de dólares anuais. Un ano deses subsidios podería servir para anular a "débeda" internacional dos países Sub-Saharianos, e aínda sobrarían miles de millóns. (NEF, "O prezo do poder" 2004, informe que se pode descargar dende http://www.neweconomics.org).

¿Poderá o novo "Movemento polo Clima" en Gran Bretaña, que inclúe a Greenpeace, Amigos da Terra, Axuda Cristiá e Oxfam, creado o 1 de setembro co eslogan "Paremos o Caos Climático" falar destas verdades tan incomodas?. Esta campaña ¿chamará a atención sobre a sorprendente conspiración dos dirixentes políticos na criminalidade corporativa ao bloquear calquera acción efectiva contra o cambio climático? ¿Valorará de maneira critica o grupo Movemento polo Clima o papel dos medios de comunicación cando traten crimes perpetrados contra o clima? Ou do contrario, se ollamos a nova páxina web da campaña (http://www.stopclimatechaos.org), e á vez consideramos a traxectoria dalgunhas das grandes ONGs que pertencen á nova coalición ¿correrán un tupido veo sobre estes asuntos tan cruciais?("O silencio é verde", Media Alert, 3 febreiro 2005, http://www.medialens.org/alerts/05/050203_silence_is_green.php)

Ademais das enormes dadivas públicas aos grandes dinosauros dos combustibles fósiles, tamén esta o enorme dano ao planeta asociado á combustión de petróleo, carbón e gas. Segundo a NEF, o custo dos desastres naturais asociados fundamentalmente ao quecemento global, alcanzou os 60 mil millóns de dólares anuais. Esta suma non inclúe a miseria humana resultante das mortes, enfermidades, lesións e perdas relacionadas co quecemento global. Hai que considerar tamén que os EE.UU. gastaron uns 300 mil millóns de dólares nos últimos tres anos nas guerras en Afganistán e Irak, guerras nas que o petróleo foi un importante factor motivador. (Ted Glick "Precísase: Un Movemento Mundial para a Supervivencia" columna do Future Hope, 17 agosto 2005, vía e-mail).

Como conclúen os autores do informe da NEF

"Non ten que ser así. As fontes de enerxía renovable teñen un gran potencial apenas explotado. Non só poden subministrar toda a enerxía necesaria para o desenvolvemento humano, tamén poden moderar a contaminación, unha das causas do cambio climático que mata a numerosas persoas cada ano. Poden subministrar "electricidade" ás comunidades, pero onde a tecnoloxía se desenrola, implanta e mantén pola poboación local, tamén pode "outorgar poderes" ás comunidades que foron marxinadas doutras formas.

¿Por que Blair, Brown e o resto dos nosos dirixentes corporativos non poden ver isto? ¿Que pode facer que cambien o seu curso de acción? ¿Permitiría o sistema de capitalismo corporativo cuxos obxectivos prevén, cambiar o curso? Literalmente ¿En que están pensando? O psicólogo Oliver James, autor de "Gran Bretaña no sofá", apunta á verdade:

"Ambos, Tony Blair e Gordon Brown, están totalmente comprometidos co crecemento económico e para que isto siga acontecendo, debemos continuar consumindo novos produtos. Falei longo e tendido con dous conselleiros de Blair e o feito é que o Ministerio de Facenda négase a aprobar calquera lexislación ecolóxica que ameace as condicións financeiras, (Blair e Brown) saben perfectamente ben que senón poñemos alto a este consumo derrochador, os seus fillos, ou os fillos dos seus fillos están condenados" (James, "Calor: Cabezas na area", suplemento sobre cambio climático do Guardian, 30 xuño, 2005).

Pode que Blair e Brown saiban que este é o caso. Ambos expresaron a súa preocupación sobre o cambio climático. Claramente, non están completamente cegos aos perigos; perigos que, por suposto, representan unha ameaza ao poder afianzado. Despois de todo, incluso o todopoderoso sistema de capitalismo global non é inmune ao caos da inestabilidade do clima.

Pero o punto fundamental é que, para alcanzar as súas poderosas posicións na sociedade, Blair, Brown e outros líderes occidentais tiveron que subordinar o futuro do planeta á prerrogativa do "crecemento" económico global, ou, para poñelo dunha maneira máis honesta, á básica conveniencia de beneficios infindos que lucran aos sectores privilexiados da sociedade. Calquera aspirante a líder político que pretenda cambiar o modelo actual de produción e consumo a duras penas conseguiría chegar á liña de saída, e de ningunha maneira alcanzaría a meta do poder político real.

Como unha vez apunto sagazmente o filósofo canadense John McMurtry sobre o primeiro ministro:

"Tony Blair personifica o carácter do orde de mercado mundial. Dentro da imaxe xuvenil da cultura corporativa, preséntase coma sincero, enerxético e moral. Coma outros lideres de partidos en poder, traballou duro para ser seleccionado polos eixes do poder financeiro e mediático coma "o home para facer o traballo". El é unha metáfora moral do sistema. (McMurtry, Guerras de valores: O mercado mundial contra a Economía da Vida, Pluto Press, Londres 2002, p.22).

O mesmo proceso de filtrado aplícase á gran maioría dos lideres en posicións de autoridade. Alcanzaron a cima da xerarquía social que esta formada en gran medida polos entrelazados requisitos dos intereses corporativos e do poder geoestratéxico.

Se continúa a tendencia actual, as consecuencias para a humanidade poderían ser nefastas.

SUXESTIÓN DE ACCIÓN

O obxectivo de Media Lens é promover a racionalidade, a compaixón e o respecto cara outras persoas. Cando escribimos os correos electrónicos a periodistas, pedimos con insistencia que os lectores manteñan un ton educado, non agresivo e non abusivo.

Podes facer preguntas que sigan as seguintes liñas: ¿Por que case nunca, se o fai algunha vez, trata o desastre que supón o "crecemento" da economía mundial para a estabilidade do clima? ¿Por que non informa de maneira máis crítica sobre a brecha existente entre a retórica do goberno e a realidade climática? ¿Por que non se levan a cabo máis investigacións sobre a presión política que exercen as corporacións ós gobernos -presión que esta deseñada para minimizar calquera lexislación de actividades que son prexudiciais para a estabilidade do clima? ¿Onde están os seus informes e editoriais sobre a oposición política e dos grandes negocios a unhas políticas adecuadas sobre o clima, incluíndo o desvío de subsidios de enerxías fósiles a enerxías renovables?.

Escribe a Michael McCarthy, Editor de medioambiente do Independent:
Email: m.mccarthy@independent.co.uk
E ó seu editor, Simon Kelner:
Email: s.kelner@independent.co.uk

Escribe a Geoffrey Lean, Editor de medioambiente do Independent do Domingo:
Email: g.lean@independent.co.uk
E ó seu editor, Tristan Davies:
Email: t.davies@independent.co.uk

Escribe a Charles Clover, editor de medioambiente do Daily Telegraph:
Email: Charles.Clover@telegraph.co.uk
E ó seu editor, Martin Newland:
Email: Martin.Newland@telegraph.co.uk

Escribe a John Vidal, editor de medioambiente do Guardian:
Email: john.vidal@guardian.co.uk
E ó seu editor, Alan Rusbridger:
Email: alan.rusbridger@guardian.co.uk

Escribe a Roger Alton, editor do Observer:
Email: roger.alton@observer.co.uk

Escribe a Andrew Gowers, editor do Financial Estafes:
Email: andrew.gowers@ft.com

Por favor, envía copia de todos os e-mails e en particular de calquera resposta dos medios aos editores de Media Lens:
Email: editor@medialens.org
Escríbenos a: editor@medialens.org

David Cromwell
Media Lens

Animando a los Criminais del Clima 1ª Parte (castellano)
Animando a los Criminais del Clima 2ª Parte (castellano)