:: INFÓRMATE dende a Galiza ::

¿Perdendo o tempo?

Archivado en Información (Kit do cidadán crítico) • Fecha: 22-07-2005 12:56

Acertadas reflexións as feitas por Cecilia Lavalle en Sin Genero de Dudas.

Teño 27 anos, son solteira, teño un noivo co que estou fascinada, querémonos moito, non falou de matrimonio e iso non me preocupa nin me quita o soño, vai moito tempo que non era tan feliz, pero a miña familia insiste en que estou perdendo o tempo…

Perdendo o tempo, escoito, e a min o primeiro que se me ocorre preguntar é ¿e como estaría gañando o tempo?

Para moitas persoas é unha perda de tempo ler, escoitar música, divertirse, gardar silencio, pensar ou descansar. Supoño que cren que a vida só consiste en traballar e sufrir ou que sen sufrimento non hai traballo que valla, e, dende logo, nin en soños aceptarían que dedicarse a escribir, a bailar, á música ou ao análise nacional ou internacional dos acontecementos pode ser un traballo.

Baixo esta óptica estaríase "gañando o tempo" traballando en algo tanxible, práctico, útil -dende esta perspectiva materialista- e sendo o máis infeliz posible.

Pero cando a frase "perder o tempo" aplícase a unha muller que rebase os 25 anos, pártese do suposto que sen un marido non somos nada. Perder o tempo é non atopar un marido rápido; perder o tempo é non ter noivo ou ter un que (¡oh meu Deus!) non fale de matrimonio; perder o tempo é non despregar tódolos encantos (e as artimañas posibles) para atrapar (literalmente) a un varón, o que sexa; perder o tempo é correr o risco de (marcha fúnebre) chegar ós 30 sol-tei-ra (¡¡¡¡!!!!).

¿E o amor?, ¿e a felicidade?, ¿e a realización?, ¿e os planes e proxectos persoais? Non, non non, non. Imos por partes. Nesta lóxica que ha imperado polos séculos dos séculos (sen o amén) o amor e a felicidade son inventos ou, en todo caso, pequenos detalliños que pódense obviar; e baixo ningunha circunstancia é o máis importante a considerar. O da realización e os proxectos persoais, nin sequera está discusión, porque o noso único proxecto persoal, a nosa única realización consiste en (fanfarrias): ¡¡¡casarnos!!!
Logo entón, estar "gañando o tempo" é buscarse un noivo cuia principal calidade debe ser que queira casarse. E se o noivo actual, por moi feliz que unha sexa con el, non fala de matrimonio, hai que cortalo para poñernos o letreiro que diga "dispoñible para voda".

A mensaxe que se nos envía ás mulleres é moi claro: sen un home ao noso lado non valemos nada. Non hai futuro para nosoutras sen un marido. Un home solteiro ós 30 é un bo partido, unha muller é unha simple solteirona. Un home solteiro ós 40 é un home con experiencia e un bo partido, unha muller solteira ós 40 segue sendo só unha solteirona. ¿Ata cando imos perder o tempo con estes mensaxes?

Pero independentemente do prexuízo, eu pregunto: Se tes amor e felicidade ¿por qué debemos consideralo unha perda de tempo? ¿Que tempo mellor gañado hai que aquel no que sentimos que nada nos falta, que a vida é marabillosa, que o universo sorrinos? Se amar e ser feliz é unha perda de tempo, ¡perdamos o tempo!

Perdiendo el Tiempo (Castellano)

Sin Genero de Dudas