:: INFÓRMATE dende a Galiza ::

Carta-Bomba en A Coruña e criminalización do independentismo

Archivado en Opinións, delirios e reflexións varias • Fecha: 18-07-2005 13:17

Existen moitas garantías neste sistema noso, garantías xurídicas, presunción de inocencia, código deontolóxico do periodismo, ... pero todo isto é aplicable excepto que se trate de persoas ou grupos ligados dalgún xeito ás ideas independentistas.

E xa temos un novo caso, o dun rapaz da Coruña que sofre graves feridas logo de recibir unha carta-bomba. Os acontecementos avanzan, pero o poso queda:

Comezan cunha difamación gratuíta, sen probas nin evidencias, do rapaz, con titulares tan tendenciosos coma este: Un coruñés herido grave al explotar un sobre que manipulaba en su casa. A verdade é que a nova de "La Voz de Galicia" é un despropósito, intencionado e cheo de prexuízos. Poñer coma titular “manipulaba” non é para nada gratuíto aínda que no texto detallado narre que recibiu a carta polo correo que acababa de recoller o seu irmán. Polo medio atópase que “supostamente” está relacionado con movementos independentistas galegos, o feito de dicir que estaba manipulando unha carta-bomba non merece a consideración de “supostamente”, pero a pertenza a movementos independentistas sí, claro é evidente, é moito máis grave pertencer a un movemento independentista que manipular unha bomba, ou cando menos é o mesmo.

En calquera caso o que se desprende do artigo e outros moitos publicados noutros xornais é que independentismo é sinónimo de terrorismo, se pertences ou pertenciches a un grupo de ideoloxía independentista es un terrorista mentres non se demostre o contrario.

Agora parece que a versión mediática-policial non nega a evidencia de que na casa non hai restos de explosivos e de que a carta foi recibida realmente polo correo ordinario. Pero seguen na mesma, que se o mellor foi un envío do material para que con él fabricara unha carta-bomba, que se foi un axuste de contas entre independentistas (léase terroristas) por estar o rapaz desvinculado do movemento dende fai meses, ...

Resulta curioso que se plantexen tantas posibilidades imaxinativas cara o mesmo bando, e a ninguén se lle ocorrera pensar na ultradereita, en organizacións parapoliciais (os GAL existiron realmente, non é ningunha invención), ...

As conclusións poden ser moitas. Sobre quen foi o autor do atentado aínda debemos esperar, aínda hai moitos interrogantes no caso. Sobre a intención do sistema e as forzas do Estado, é clara, criminalizar aos independentistas, illalos, desprestixialos, amendrentalos e posiblemente lexitimar unha posible campaña represiva a realizar no futuro. ¿Foron eles os responsables do atentado? Non sei, todo está demasiado confuso, pero o que si está claro é que hai un claro aproveitamento do feito, moito antes de saber nada e incluso en contra das evidencias ou do sentido común. Lémbrame ás versións mantidas por certo partido político e algúns medios a raíz dun atentado en Madrid...

Comunicado da AMI perante os factos acontecidos na Corunha

Publicado por Birnarem
735 lecturas • 11 Comentarios • 0 Referencias

Referencias (URL para referencias)

Comentarios

Verdadeiramente, os da Voz non andan finos cos titulares. É posível, ademáis, que sexa intecioado. Hai que coidar as palavras. Pero tamén leín o comunicado da AMI, organización cuia existencia descoñecía. E notéi tamén nesas palavras bastante violencia, anque din eles que non, que de eso nada, apesar de remataren o comunicado cun chamamento á luita. Alguén pode dicir que esa é unha luita interior, intelectual, coma o de Yihad. En fin... O pior é que nestes tempos nos que na vez de se enviaren felicitacións por correo se envían bombas, ninguén fala de paz, senón de loita. E dispóis, ¿queremos vivir?
Korrubedo — 18-07-2005 16:30:00
Dende logo esta carta-bomba non foi unha boa nova para Galiza, fosen quenes fosen *s autor*s da mesma. En canto a AMI, non creo que cambien a súa filosofía de loita, sobre todo logo de ser atacados mediáticamente deste xeito. Outra cousa será que moitos esteamos ou non dacordo coa forma de actuar e falar de AMI.
Birnarem — 20-07-2005 13:23:11
Eso tamén é certo, sen dúbida ningunha. Pero sempre nos quedarán as palavras. Non as perdamos.
Korrubedo — 21-07-2005 11:07:44
Estou de acordo co esprito do teu artigo. Está nova preocúpame. E intrígame. Gustaríame saber quen está detrás de todo. É unha información á q temos dereito e espero q se algún día se sabe. Se lle de o mesmo bombo q ó atentando. Non podemos consentir a violencia nin a súa utilización.
dscouso — 21-07-2005 15:03:32
Comézase por poñer unha pequena bomba e acaba un faltando aos preceptos independentistas, e ata aí podiamos chegar...
¡Que fachas son estes demócratas, dende logo...! Non se dan conta de que os meniños puxeron a bomba para nos liberar desta opresión tan grande na que vivimos, esta opresión que nos mata de fame e de incultura. En realidade, debíamos estar agradecidos por esa loita tan xusta e xustificada que fan, o que pasa é que con tanta festa, amoríos, cerevexa, vacacións, pulpo, albariño, nécoras, cine, coche, moto, lecturas, discos, con tanto ir e vir para onde nos dá a gana, etc., non nos damos conta de que estamos oprimidos. Pero, certamente, estamos oprimidos, oprimidísimos, tanto que calquera día estouramos coma un bullote. Estes rapazotes da bomba non fan mal ningún. Son os outros, os demócratas, os que fan tanto mal, os fascistas, os que queren impoñe-la violencia. E digo eu: ¿para que imos confiar nas palabras se podemos arregla-lo poñendo bombas?
Pinfloiz — 27-07-2005 13:53:30
Moita retranca tes tí, Pinfloiz XD

De todas formas, a mellor maneira de afrontar un ataque mediático, é unha defensa mediática.

Xa sei, xa sei...que é a loita de David contra Goliat. Pero as palabras sempre encontran buratos, e unha asociación que non é capaz de emitir comunicados oficiais a tempo, é que está sen alma e coxa coma patapalo, o pirata malo.

Mira que ó AMI non o coñece case ninguén..¿acaso pretenden continuar clandestinos porque lles convén?, ¿tan difícil é dar a coñecer o postulado independentista, mentras respete os dereitos fundamentáis das persoas (si, incluso os das non independentistas)?

As bombiñas son propias de malcriados agresivos e rencorosos.

Pero tamén é certo que non se pode sacar á prensa nada pendente de confirmar. Estou de acordo en que "A Voz" buscou o titular fácil.
Telcar — 28-07-2005 18:58:10
Certo, Telcar. Moi certo.
Cando o Exército Gerrilheiro do Povo Galego Ceibe puxo as bombas aquelas en Santiago, coas que morreran estudantes, eu estaba alí, e non fun á discoteca Clangor porque ao final cambiei de planes. Morréu unha rapaza, entre outras persoas, pola que un meu amigo estaba toliño de amor. El non é o mesmo dende entón, e xa pasaron 15 anos (ou 14, non me lembro ben do ano). Non serve de nada o das bombas. Os mártires non existen. Os heróis somentes existen nos cómics. O patriotismo é o maior engano co que os gobernantes e os codiciosos do poder manipulan aos cidadáns. A patria está no recordos, no maxín, no entorno. Eu son eu e mailas miñas circunstancias. As bandeiras, para limpa-lo cu, anque para eso fai mellor servizo, incluso, o papel hixiénico.
Calquera pode dicir o que lle pete, dende logo. Pero non se pode facer o que lle pete a un se perxudica a alguén. Eu non son independentista. Tampouco, creo, son nacionalista. A miña patria son os meus, os meus libros, os meus discos, o meu pasado, o meu presente e o meu futuro. Eu son arraián. Teño máis de portugués, por exemplo, que de coruñés.
Vivir na raia, na fronteira misma, ao pé dunha aduana administrativa, faiche ter moi presente a fronteira e faiche ser consciente da irrealidade e da mentira que supón. Tamén estou no límite con Castela. Ocorre o mesmo. Un non nace, como escribiu Pessoa, para ser rico ou pobre, para ser político ou empresario, para ser mestre ou labrego. Un nace para se realizar como home, como muller. Un nace para morrer algún día. Pero non por unha bomba. Nin paga a pena.
Pinfloiz — 29-07-2005 10:56:41
Eu non perdo demasiado o tempo lendo os foros nos que xente necesitada de protagonismo mostran a súa agresividade ou falta de educación, pero gracias a Arredemo, chegoume un texto moi interesante que paga a pena ler. Aquí vai o texto publicado nos Foros de Vieiros e assinado por Lupe Ces

"Eu também concordo com o que se di no escrito que inicia estes comentários mas quero faze-lo, segundo o meu critério, desde umha postura mais crítica que a que vejo reflectida aqui...

Quero falar das conseqüencias que tenhem este tipo de actividades políticas violentas, nom só para as pessoas que as executam (cárcere, morte, lesións, enfermidades mentais,marginaçom social...), senom, e mais importante para mim, quem som as vítimas reais destas acçons armadas e que frutos se recolhem delas. Tudo isto, quero aclarar, som ensinanzas que eu saco da experiencia de ter vivido moi de perto um proceso de loita armada neste país ainda muito recente. Daquela experiencia saem estas reflexons, que agardo podam ser de utilidade para evitar sofrimentos inútiles e feridas que som muito dificis de curar quando nom impossiveis de cicatrizarar. Confio que nom se califique este escrito com os clichés cos que se manexam estes temas quando falam as bombas e as pistolas.

“Quem anda com coitelos acava cortando-se” di ao meu entender moi sabiamente o dito popular. Na Nova Poesia Galega, onde se recolhia o ideario do EGPGC, falava-se de que nom se ia atentar contra vidas humanas. A prática armada demostrou que ainda que a vontade seja moi clara, a violência mata, e sobre a conciência das pessoas que nos tocou viver esse proceso dum jeito ou outro, estám as quatro vidas perdidas: na organizaçom armada, Lola e Jose; a do guardia civil de Irijoa e a da moça de Vigo que estava na discoteca Clangor.

Quem pujo a bomba no caixeiro de Compostela pensou na possiblidade de ter quitado a vida ou ocasionado feridas a pessoas que passaram por ali nesse momento? Estám dispostas essas pessoas a que a vida de outras passe como umha pelota de mao em mao dependendo de avisos telefónicos e da vontade das forças do estado para actuar dum jeito ou outro? Som danos colaterais? Sim? Entom somos o mesmo que os imperialistas, mas ao nosso nível, à nossa escala, porque se tivessemos o seu poder, as suas armas, os seus números, reproduciriamos os mesmos esquemas de sociedades autoritárias, violentas e agressivas, é dizer, imperialistas, onde a ideia de que o fim justifica os meios, serve de colchom amortiguador de todo tipo de violaçons de direitos humanos e de submetimento da sociedade.

Também quero sulinhar o tipo de relaçons humanas que muitas vezes producem estas práticas políticas violentas, ao menos esta é a minha experiencia. A desconfianza entre companheiros e companheiras, as acusaçons e a mania perseguitoria instala-se nas relaçons e na vida cotia. A vinganza e o castigo asumen-se como metodologia. Nom quero dizer com isto que nom sejam práticas que estejam instaladas também nos movimentos socais ou na vida privada, porque fam parte da ideologia dominante e som parte inseparável da existencia dos modelos de estado que conhecemos, mas, como acontece nesse caso, ao estar a violência legitimada, as consequencias sobre as pessoas som terríveis, pensemos em consignas como “castigo aos colaboracionistas” e “um estado forte, temido polos nossos inimigos”. Neste caso, a pena de morte é ao estado de Texas, como estas actitudes e práticas som ás pessoas que nos erigimos num momento dado em elites pretendidamente revolucionárias.

É certo que a violência tem a sua raiz e o seu alimento nas desigualdades, mas nom é menos certo que a violência cria também desigualdades. As bombas som altofalantes de muita poténcia, fam escuitar a sua voz independentemente da importancia real ou numérica de quem as pom, do seu peso social. Som linguages de poder, nom dum poder popular, compartido e construido desde maiorias sociais conseguidas na participaçom e inclussom de minorias e maiorias diversas em proxectos comuns, senom o poder da violência justificada por ideologia e legitimándose na injustiça e opressom que produz o poder dominante. Pôr o destino dum povo, um proxecto político, nas maos dumhas poucas pessoas que convivem coa ideia de morrer, que decidem sobre a vida ou a morte de outras, é contradictório com a construcçom dum pais livre e umha sociedade feliz, que aposta pola vida e o desenvolvemento humano e do medio natural. Temos experiencias recentes e conhecimento de quanto tenhem que passar outras sociedades que vivem ou vivirom situaçons de guerra ou processos políticos armados, para conseguir procesos de negociaçom e avanço político. E estou a falar de sociedades onde a práctica armada contava ou conta com um respaldo social amplo!!! No caso da Galiza, esse respaldo, nem existiu nem existe. Pretende-se criar polo método da coacçom e o medo?

Nom é certo que exista um só caminho para conseguir objectivos políticos por muito legitimos que estes sejam. E se só existira o da violência, haveria que inventa-los. Tem Catalunya menos conciência nacional por carecer de organizaçons que practiquem a violência política? É umha sociedade menos articulada em quanto a redes e organizaçons sociais? É Quebec umha sociedade menos desenvolvida em quanto a procesos de autodeterminaçom? Em que espelhos nos olhamos?

Preocupa-me a situaçom das pessoas detidas, mas tenho que dizer que estou aliviada por nom ter que estar sofrendo pola morte ou feridas das pessoas que puiderom ser vítimas da bomba posta no caixeiro.Também que as pesoas e as organizaçons temos que asumir a responsabilidade que emana das nossas acçons ao longo das nossas vidas. E quem nom tem responsabilidade? Por que teria que sentir-se afectada? Porque tudo isto afecta-nos, nom só como pessoas que empatizamos com o sofrimento humano, senom que nos afecta directamente porque está feito no nome da libertaçom do nosso país, da nossa dignidade como povo.

Por favor, parade isto!

Temos neste país umha quota já demasiado elevada de mortes e sofrimento sem necessidade de criar mais: accidentes e enfermidades laborais; accidentes de tránsito; violência de género... por certo a última vítima, umha nena de dous anos no concelho de Narom que tivo umha morte terrível! De verdade alguém pensa que tudo isto amanha-se a bombazos? É tam despreciável o movemento político e social do nosso país, (sindicatos, partidos e organizaçons políticas, movimento ecologista, redes feministas, movimentos pola soberania alimentária e o comércio justo, de educaçom para a paz, medios de comunicaçom alternativos, movimentos de acçom cultural, movimentos de defessa da lingua, espaços alternativos, de defessa dos direitos das pessoas presas, polos direitos civís, as liberdades sexuais, da saúde, das pessoas imigrantes...), dá tam pouca confianza que nom pague a pena gastar as nossas vidas, o nosso dinheiro, as nossas ideias em alimenta-los, desenvolve-los, melhora-los para construir um futuro melhor para este povo? Agardo que a minha experiência e a de muita outra gente valga para algo e que este escrito nom seja utilizado por quem nom quere solucionar os problemas senom potencialos em contra do nosso país."

Assinado.- Lupe Ces
Birnarem — 29-07-2005 12:28:17
Lúcido e valente este último texto de Lupe Ces, fan falla reflexións así para incitar a cortarlle as ás ás pandillas de iluminad*s que pululan por aí atribuíndose a defensa de non-sei-que e autolexitimándose nos seus procedementos.
sergio_d_xira — 29-07-2005 12:45:20
Moi interesante a reflexión de Lupe Ces. Paga a pena lê-la. Dá, ademáis, a sensación de que sabe perfectamente do que fala.
Quero poñer un exemplo, unha analoxía. Penséi, antes de decidir, se era axeitada. Creo que si:
Un tipo, nunha discoteca, síntese agredido porque outro o mirou "mal". Mételle unha man de hostias ao mirón. Móntase o cristo na discoteca. Ducias de tipos, na misma discoteca, á misma hora, igual de bébedos, non crên agresión que os miren.
Persoalmente, debo dicir que é bon para os povos teren gobernos próximos, non centralistas, senón tendentes ao federalismo (ou federalistas). Pero non vexo, persoalmente, un ataque á miña dignidade como galego, por exemplo, que exista un goberno central que teña a maior parte de competemcias. É, para min, unha falta grande de pragmatismo. Non un ataque. Non unha opresión.
Desgraciadamente, é pola lenguaxe esto que nos ocorre. Non todo, pero sí unha boa parte. Unha parte importante.

Pinfloiz — 29-07-2005 12:57:09
tou canso de ter que tar lendo seghido en portughes, por culpa dun fato de "entendidos" que aprenderon antonte o seu rico galego, (corrin galicia de cabo a rabo e ainda non atopei ningun pobo remoto no que falen o galego de esta xente) os que mamámos o galego desde cativos, por que no lo falaron os nosos pais e os nosos avós, e a xente do noso entorno, non nos sentimos tan oprimidos como vos claro que tampouco tuvemos a ocasion de poder aprender un galego tan bonito como o voso que parece dun pais de fadas ( ou sera de fados) Recordade: Galicia non sera españa, pero tampouco somos portughal.
bieito — 17-08-2005 10:48:57