Moito preocuparse polo déficit democrático e moito choro e renxer de dentes polas negacións á Constitución Europea, pero as institucións de Bruselas non aprenden. A pesar de reiterados rexeitamentos (Unha, dúas, tres, a pesar da campaña popular en contra, a pesar de que tan só favorecen as grandes empresas estadounidenses e prexudican as pequenas empresas europeas, a pesar de que a historia demostra que se usan mal e que son innecesarias para garantir a innovación... as patentes de software superaron un obstáculo máis para ser aprobadas en Europa. O que significa que a burocracia europea fai oídos xordos á súa poboación, pero escoita ás grandes multinacionais e coida dos seus intereses. E logo sorpréndense do euroescepticismo...
As patentes en si mesmas non son o problema. Trátase dun mecanismo valioso para protexer temporalmente invencións físicas; en principio hai que demostrar que a idea é nova, o prazo de monopolio de uso apoiado polo estado é limitado, e unha vez caducado a idea queda libre para o uso da sociedade no seu conxunto. Durante moitos anos serviron ben ós inventores particulares, e tamén ás empresas que integraban as ideas dos seus empregados en patentes que podían explotar. Non hai nada intrinsecamente malo nas patentes.
Os problemas xorden cando as patentes esténdense a onde non deberían estenderse, e cando
se conceden sen ton nin son. Os problemas xorden cando as empresas, grandes bestas incapaces por definición de xerar ideas, utilízanas para apropiarse do producto dos cerebros dos seus traballadores. Os problemas xorden cando na I+D+I substitúese ós enxeñeiros polos avogados. E complícanse cando os gobernos, nacionais ou multinacionais, fan caso omiso dos seus cidadáns e lexislan para favorecer os intereses das grandes empresas de software.
Non se pode permitir que o proceso lexislativo dunha institución estea controlado por só unha das partes interesadas. Non se pode permitir que o que se nega unha e outra e outra vez apróbese con nocturnidade e aleivosía. Non se pode permitir que so capa de axudar a unha industria se torzan en favor dos seus maiores compoñentes as regras. E moito menos que facéndoo se prexudique á economía que as sustenta.
Este é o material do que está feito o euroescepticismo. A idea de que a opinión dos cidadáns, expresada reiteradamente, non conta para nada fronte ó poder dos 'lobbies'. A idea de que en Europa quen manda é unha burocracia que olla por intereses alleos. A idea de que unha mala lei non se pode parar se a industria que a sustenta é o bastante poderosa, e pertinaz.
Se esta é a Europa á que imos, quizais sexa mellor borrarse.
Patentes de software; otra vez por la puerta falsa